Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Αρχίζει το ματς αδειάσαν οι δρόμοι. Η ώρα ζυγώνει αρχίζει το μάτς.

Υποτίθεται  πως είμαστε πολιτισμένοι, ο σεβασμός απέναντι στη ζωή και την ελευθερία του ανθρώπου είναι πλέον αδιαπραγμάτευτα. Πάει καιρός που βγήκαμε από τις σπηλιές. Πάει καιρός που λύναμε τις διαφορές μας με τα ρόπαλα, πάει καιρός που για να φυσήξει σφάζαμε την Ιφιγένεια.  Χρονικά ναι, σίγουρα πάει καιρός. Πολιτισμικά όμως είμαστε πιο βάρβαροι από ποτέ. Οι ηλίθιοι, οι βάρβαροι, οι ανεγκέφαλοι, οι  βλάκες, είναι ευτυχώς μειοψηφία, φτάνουν όμως και περισσεύουν για να μας προσβάλουν και να μολύνουν με την παρουσία τους όλους τους υπόλοιπους, εμάς. Εμάς που θέλουμε να πάμε στο γήπεδο με το κολλητό μας, με το παιδί μας, με τη γυναίκα μας, με όποιον γουστάρουμε και κάνουμε κέφι! Χτες (21 Μαρ. 2010) κατά τη διάρκεια του αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, τραυματίστηκαν τουλάχιστον 24 φίλαθλοι, κάψανε το μπροστινό τμήμα του πούλμαν του Ολυμπιακού και για αποκορύφωμα μια κοπέλα έχασε για όλη της τη ζωή τα δυο δάχτυλα του χεριού της! Η κοπέλα είχε επιφορτιστεί με την ασφάλεια του γηπέδου στο ταρτάν του ΟΑΚΑ και ως εκ τούτου έπιανε με τα χέρια της τα καπνογόνα και τα πέταγε στη τάφρο, πάντα στο βωμό της ασφάλειας της διεξαγωγής του αγώνα εντός του αγωνιστικού χώρου. Κατά λάθος όμως μπερδεύτηκε και έπιασε με το χέρι της κροτίδα νομίζοντας  πως είναι καπνογόνο, με αποτέλεσμα να σκάσει στο χέρι της!
Τώρα τα δικά μου τα ερωτήματα είναι:

1ον ποιος ανεγκέφαλος βάζει αυτούς τους ανθρώπους να κάνουν αυτή τη δουλειά, μιας που στα Ελληνικά γήπεδα πια, πρέπει να είσαι πυροτεχνουργός για να τη βγάλεις καθαρή.

2ον όσες φορές έχω πάει στο γήπεδο, δεν με αφήνουν να περάσω ούτε πλαστικό μπουκαλάκι με το καπάκι του! Πως καταφέρνουν όλοι αυτοί και περνάνε κροτίδες, φωτοβολίδες και ότι άλλο μπορεί να βάλει ο νους; 


Για να σας δώσω να καταλάβετε, δεν είναι θέμα μεγέθους, ότι δηλαδή οι κροτίδες είναι μικρές και δεν τις βρίσκουν τι να κάνουμε τώρα; Χτες ένας φίλαθλος πέταξε ένα κοτόπουλο στον Αντώνη Νικοπολίδη. Απ' ότι ξέρω τα κοτόπουλα δεν πετάνε, άρα δεν ήρθε μόνο του να δει το ντέρμπι, κάποιος το έφερε και το πέρασε μέσα στο γήπεδο από κάπου!

3ον όπου και να πας στο κέντρο της Αθήνας, στις τράπεζες, σε δημόσιες υπηρεσίες, στα σουπερ μαρκετ, σε μεγάλες εταιρίες, υπάρχουν κάμερες παρακολούθησης, που καταπατούν τα δικά σου προσωπικά δεδομένα, "για το καλό σου" καταγράφοντας κάθε σου συναλλαγή και κάθε σου κίνηση. Γιατί στο γήπεδο που κινδυνεύει τελικά η ζωή μας οι κάμερες δεν βρίσκουν κανένα;

4ον Γιατί την ώρα που πετάει ο κάφρος την κροτίδα δεν του τη βάζουν οι διπλανοί του στο......στη τσάντα του; Τι θα γίνει δηλαδή αν μετά το γκολ σκάσουν και 10 κροτίδες μαζί, μήπως θα μετρήσει για διπλό;

  Μπορεί να τα έχετε διαβάσει και ακούσει 100 φορές συμφωνώ. Όμως δε έχει αλλάξει τίποτα απολύτως, και είναι κρίμα. Πριν μερικά χρόνια ακολούθησα την ομάδα μου σε πόλη της Γαλλίας για να παρακολουθήσω από κοντά αγώνα ποδοσφαίρου για το UEFA Champions League. Οι Γάλλοι φίλαθλοι συμπεριφέρονταν λες και ήταν σε θέατρο, καθισμένοι, με τα παιδάκια τους, κρατούσαν μπαλόνια με τα χρώματα της ομάδας τους, με λίγα λόγια οργανώθηκε μια γιορτή για το ποδόσφαιρο. Εγώ ακόμα είμαι υποχρεωμένος να πηγαίνω με τα παιδιά μου στο γήπεδο μόνο στα φιλικά, το Σεπτέμβριο πριν τα σχολεία, και ας μην έχω περάσει στο γήπεδο ούτε πλαστικό μπουκαλάκι του μισού λίτρου με καπάκι!!! Και εδώ τα χλωρά καίγονται μαζί με τα ξερά.  Τώρα που μας κόβουν τόσα "προνόμια" δεν θα περισσεύουν  λεφτά για το γήπεδο. Κλείνοντας το post θα χρησιμοποιήσω το moto γνωστής εκπομπής της Ελληνικής τηλεόρασης....ότι δεν σας αρέσει, ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟ!!!    

Bookmark and Share



Creative Commons License
Η φωτογραφία είναι από: http://www.flickr.com/photos/dave_minogue/ / CC BY-SA 2.0

Ετικέτες , , , ,

1 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger ignotus είπε...

Όσο για το πώς ακριβώς έγινε το περιστατικό, δήλωσε:

"Κάτω από τη Θύρα 5 στάθηκα για πρώτη φορά. Εκεί με τοποθέτησαν με το καρεκλάκι μου, δεν το επέλεξα. Όπου κι αν καθόμουν σε αυτόν τον αγώνα, το ίδιο θα ήταν. Τόσες κροτίδες ,φωτοβολίδες, μπουκάλια, μέχρι και κότες εντός του αγωνιστικού χώρου πέταξαν!

Τι σημασία έχει αν είμαι γυναίκα, τι σημασία έχουν τα τρία, τα τέσσερα ή τα πέντε χρόνια; Και γάντι πυρίμαχο φορούσα στο δεξί μου χέρι. Αυτοί οι ανεγκέφαλοι και κομπλεξικοί διασκεδάζουν να βγάζουν τα απωθημένα τους επάνω μας.

Είναι βαθιά προβληματικοί άνθρωποι. Μας πετάνε φωτοβολίδες και μπουκάλια για να γελάνε. Εδώ την ώρα που ερχόταν ο γαμπρός μου, ο οποίος δούλευε μαζί μου, με τον υπεύθυνο ασφαλείας του γηπέδου για να με βγάλουν έξω, τους πετούσαν κροτίδες.

Το θεωρούσαν αστείο! Δεν υπήρχε ούτε ένας αστυνομικός. Αυτά πώς πέρασαν μέσα; Δεν αναρωτιέται κανείς;

http://todekari.blogspot.com

23 Μαρτίου 2010 - 11:27 μ.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα