Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Ολική επαναφορά...


Η επαναφορά ενός συστήματος, σας βοηθά να επαναφέρετε τα αρχεία του υπολογιστή σε ένα παλαιότερο χρονικό σημείο, όπου όλα δούλευαν σωστά σαν  Ελβετικό ρολόι ή τουλάχιστον έτσι πιστεύατε! Τώρα αν πριν την επαναφορά βάλουμε και την λέξη ολική...τότε μιλάμε για κανονικό format! Μετά από μια τέτοια διαδικασία συνήθως ο υπολογιστής δουλεύει καλύτερα,  πάντα ελοχεύει όμως ο κίνδυνος η εκ νέου εγκατάσταση να μην "κάτσει" σωστά, προκαλώντας μη επιθυμητό αποτέλεσμα. Όταν λοιπόν αυτή η «ολική επαναφορά» γίνεται εν μια νυκτί σε ανθρώπους, δεν γίνεται αποδεκτή εύκολα και επιπλέον το αποτέλεσμα που θα προκύψει θα είναι αμφίβολο και απορριπτέο από το κοινωνικό σύνολο.
    Το ακούγαμε εδώ και μήνες τώρα ότι άνεργοι Έλληνες, μη έχοντας τίποτα να χάσουν, βλέπουν τον δρόμο της ξενιτιάς ως μοναδική διέξοδο από την οικονομική κρίση που χτύπησε την πόρτα τους. Λογικό και επόμενο λοιπόν να ξυπνήσουν οι σκέψεις για μετανάστευση σε χώρες που στο παρελθόν, όχι και τόσο μακρινό, φιλοξένησαν για  αρκετά χρόνια τους Έλληνες και έγιναν η δεύτερη παρτίδα τους. Έτσι διαφημιστικά pop up windows έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο, ακόμη και έντυπα σε εφημερίδες και περιοδικά, «Η Αυστραλία σας περιμένει, μια πανέμορφη χώρα γεμάτη ευκαιρίες και προκλήσεις».
     Για να το κάνω πιο προσωπικό το όλο θέμα, μετά από μια τόσο μεγάλη εισαγωγή, πλην όμως αναγκαία, θα σας εξιστορήσω μια πραγματική ιστορία "ολικής επαναφοράς". Το 1964 οι γονείς της μητέρας μου, Έλληνες μετανάστες από το Σίδνεϊ της Αυστραλίας, μετά από 15 χρόνια ξενιτιάς επέλεξαν να γυρίσουν στην πατρίδα τους την Ελλάδα. Υπό τον "φόβο" πως οι δύο τους κόρες μεγαλώνουν, και υπάρχει μεγάλη πλέον πιθανότητα να παντρευτούν εκεί, απομακρύνοντας κατά πολύ το όνειρο του επαναπατρισμού, τα μάζεψαν και γύρισαν στην Ελλάδα. Με πολύ κόπο και πολύ άγχος, είμαι σίγουρος πως όποιος το έχει περάσει μόνο καταλαβαίνει, κατάφεραν και επέστρεψαν. Το τίμημα φυσικά η "ολική επαναφορά" στο εργασιακό, στο οικονομικό, στο κοινωνικό και σε όποιο άλλο τομέα χωράει το μυαλό του ανθρώπου. Ένα τίμημα που τουλάχιστον από τα λεγόμενα της μητέρας μου, όπως θα έλεγαν και οι Αυστραλοί...they were willing to pay, ήταν έτοιμοι να το πληρώσουν με ένα και μοναδικό αντάλλαγμα, την Ελλάδα.
    Έφυγαν από κοντά μας όλοι με την σκέψη ότι οι θυσίες τους έπιασαν τόπο, η επιστροφή τους στην πατρίδα είχε πλέον "κλειδώσει", τα εγγόνια τους γεννήθηκαν και μεγάλωναν στην Ελλάδα και αυτό ήταν αρκετό. Μόλις 47 χρόνια μετά, τα εγγόνια κάποιου Έλληνα μετανάστη, που και αυτός επέλεξε τον επαναπατρισμό, θα φύγουν και πάλι,  μαζικά, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, μια θέση κάτω από τον ήλιο, όχι τον Ελληνικό πάντως.  Η γιαγιά μου συνήθιζε και έλεγε, «στην Αυστραλία ήμασταν οι Έλληνες, και τώρα που γυρίσαμε εδώ, είμαστε  οι Αυστραλοί, μακάρι να μην χρειαστεί ποτέ να ξεριζωθεί από τον τόπο του κανείς...».
   Σήμερα λοιπόν έτσι όπως δείχνουν τα πράγματα, θα μεταναστεύσει η αφρόκρεμα, τα μορφωμένα νιάτα της Ελλάδας, μια γενιά με τόσες σπουδές στο εξωτερικό και τόσα ανεκπλήρωτα όνειρα στο εσωτερικό. Ένα εργατικό δυναμικό, καλλιεργημένο, μορφωμένο και νεαρό σε ηλικία είναι έτοιμο να προσφέρει τις γνώσεις του εκεί που μετράνε, εκεί που πιάνουν τόπο. Αν ζούσε η γιαγιά μου σήμερα θα είχε σίγουρα μια πικρή γεύση στο στόμα, και αν της το επέτρεπε ο εγωισμός της  θα μου έλεγε πως τελικά πήγαν οι θυσίες της χαμένες, αφού η "ολική επαναφορά" είναι και πάλι στο προσκήνιο.


Bookmark and Share


Η εικόνα της ανάρτησης είναι από: / The picture used in this post is from:

Creative Commons License

Ετικέτες , ,

1 σχόλια:

Ο χρήστης Blogger ignotus είπε...

http://jesuisgrec.blogspot.com/

17 Φεβρουαρίου 2012 - 11:31 π.μ.

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα