Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

Μια Μέρα στο Μουσείο Ακρόπολης

    Ο τίτλος του άρθρου είναι ξεκάθαρα εμπνευσμένος από τον ιστότοπο του μουσείου της Ακρόπολης.  
        Ο καιρός ήταν ο καταλληλότερος για την εποχή, (25 Μαΐου 2013) ούτε κρύο ούτε ζέστη. Έχοντας ήδη επισκεφθεί τις παραλίες της Αττικής αρκετές φορές έως τώρα, και πριν έρθει ο Ιούνιος με υψηλότερες θερμοκρασίες και περισσότερους τουρίστες, αποφασίσαμε να περάσουμε μια μέρα στο νέο μουσείο της Ακρόπολης. Δεν θα σας κουράσω με  κοινότυπες πληροφορίες όπως, πως θα πάτε, πόσο κάνουν τα εισιτήρια κ.α., θέλω περισσότερο να σας μεταφέρω τα συναισθήματα και τις εικόνες που αποκομίσαμε οικογενειακώς!!
Ούτως η άλλως στο www.theacropolismuseum.gr μπορείτε να βρείτε τα πάντα.
          Έχουμε βρεθεί πολλές φορές με τα ποδήλατα ή με τα πόδια στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, έξω από την κεντρική είσοδο του μουσείου και πάντα αφού σταματούσαμε λέγαμε τα ίδια λόγια, "καταπληκτικό... πρέπει μια μέρα να έρθουμε μαζί με τα παιδιά". 

                ΄Έτσι λοιπόν η 25η Μαΐου του 2013 ήταν για μας αυτή η μέρα. Βγήκαμε στην στάση του μετρό Ακρόπολη και σε λίγα μέτρα ήμασταν στην κεντρική είσοδο. Για να φτάσεις στην είσοδο του κτηρίου στα εκδοτήρια, κατεβαίνεις μια μεγάλη σκάλα, πριν καλά καλά μπεις μέσα στο μουσείο, καταλαβαίνεις πως ο χώρος στον οποίο βρίσκεσαι είναι για μένα τουλάχιστον, ιερός. Μόλις τελειώσουν τα σκαλοπάτια  όλο το πάτωμα είναι γυάλινο και καθ' όλη την διαδρομή υπάρχουν κάτω από τα πόδια σου και σε αρκετά μεγάλο βάθος, ψηφιδωτά πατώματα, χώροι υποδοχής, μάρμαρα, ένας ολόκληρος αρχαίος κόσμος που βλέπει ξανά το φως της ημέρας μαζί σου! Με όσα βλέπεις καταλαβαίνεις πως τελικά, όπου και να σκάψεις στην Αττική θα βρεις την ιστορία μπροστά σου.
            Στην είσοδο του μουσείου, όπως και σε όλα τα μεγάλα μουσεία του κόσμου, όλες οι τσάντες περνούν από ακτίνες, λογικό. Βγάλαμε τα εισιτήριά μας σε ελάχιστο χρόνο και βρεθήκαμε μπροστά στο βεστιάριο, όπου μια ευγενέστατη υπάλληλος του μουσείου μας εξήγησε πως θα πρέπει να αφήσουμε το μικρό σακίδιο πλάτης εκεί. Όλοι οι επισκέπτες υποχρεούνται να αφήνουν τα σακίδιά τους και ογκώδη αντικείμενα εκεί χωρίς καμία χρέωση. Λογικό και επόμενο, φανταστείτε την εικόνα ενός μουσείου γεμάτο κόσμο φορώντας ο καθένας και από ένα σακίδιο στη πλάτη ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. 
       Προχωρήσαμε λοιπόν απαλλαγμένοι από τα περιττά βάρη στο πρώτο επίπεδο θαυμάζοντας τα ευρήματα από τις κλιτύς (πλαγιές) του βράχου της Ακρόπολης. Όσο ανεβαίνεις αυξάνει ο φυσικός φωτισμός και έχεις σιγά σιγά οπτική επαφή με το μνημείο του Παρθενώνα. Σε ένα απομονωμένο χώρο αλλά συνάμα αναπόσπαστο κομμάτι του πρώτου επιπέδου βρίσκονται οι Καρυάτιδες. Τα λόγια είναι περιττά, τα γλυπτά είναι τοποθετημένα σε τέτοιο ύψος λες και είσαι κάτω από το Ερέχθειο, σαν να βρίσκεσαι στο φυσικό τους χώρο, αυτά στο κανονικό τους ύψος και εσύ στο δικό σου! Αυτή την εποχή γίνεται και η συντήρησή τους, φαντάζομαι πως όποιοι επισκεφθούν το μουσείο αυτή τη χρονική περίοδο, θα έχουν την δυνατότητα να δουν παράλληλα και σε βίντεο τον σύγχρονο τρόπο συντήρησής - διατήρησής τους. (laser) 
          Στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει το εστιατόριο με υπέροχη θέα από μέσα αλλά και έξω, κάνοντας χρήση της καταπληκτικής βεράντας. Επίσης υπάρχει χώρος πολυμέσων αλλά και αρκετοί χώροι ανάγνωσης και ηρεμίας. 
            Φτάνοντας στο τρίτο επίπεδο στο χώρο πολυμέσων, προβάλετε συνέχεια ένα πολύ καλό βίντεο σε ελληνική αφήγηση με αγγλικούς υπότιτλους, επιτέλους, όσοι δεν γνωρίζουν Ελληνικά να διαβάσουν τα αγγλικά και όχι το αντίθετο! Αξίζει να το δείτε, θα θυμηθείτε τον τρόπο κατασκευής του μνημείου αλλά και όλες τις παρεμβάσεις που υπέστει σε όλη την πάροδο των χρόνων έως σήμερα. Με ιδιαίτερη ικανοποίηση άκουσα τον τρόπο με τον οποίο γίνεται αναφορά στα Γλυπτά του Παρθενώνα, γνωστά και ως Ελγίνεια Μάρμαρα. Θα μπορούσε κατ' εμέ να είναι καυστικότερη, όμως δεδομένου του χώρου, νομίζω πως έγινε μια αξιοπρεπής αναφορά με καταλύτη τον πολιτισμό που διέπει την λαμπρή ιστορία του λαού μας. Άλλωστε δεν θα ήταν φρόνιμο να πέσουμε στο επίπεδο αυτών που αρνούνται την επιστροφή τους. Ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι μια μέρα να γίνουμε μάρτυρες της επιστροφής τους εκεί που ανήκουν, στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στον Παρθενώνα! 
          Σε αυτό το επίπεδο έχεις πια από παντού οπτική επαφή με τον Παρθενώνα, παντού τζάμια, πεντακάθαρα τζάμια σου δίνουν την δυνατότητα να θαυμάσεις, να φωτογραφίσεις και να φωτογραφηθείς με φόντο το λαμπρότερο μνημείο της Αθηναϊκής Πολιτείας του οποίου η κατασκευή ξεκίνησε το 448/7π.Χ. και εσύ έχει την πολυτέλεια να το βλέπεις το 2013μ.Χ.  Αξίζει να αναφέρω πως αν και ανήσυχα πνεύματα τα παιδιά μου, από την ώρα που μπήκαμε στο χώρο θαύμαζαν και διάβαζαν ότι έβλεπαν μπροστά τους. Η δε κόρη μου, μαθήτρια της 3ης Δημοτικού, έβλεπε μπροστά της ζωντανά εκθέματα στα οποία έχει γίνει ιδιαίτερη μνεία στο σχολείο της, αφού αποτελούν κομμάτι της διδαχθείσας ύλης στο μάθημα της Ιστορίας. Είναι εντελώς διαφορετικό για ένα παιδί να βλέπει ζωντανά ένα κομμάτι της ιστορίας μπροστά του, μόνο το διάβασμα δεν είναι αρκετό για να καταλάβει το μέγεθος του Ελληνικού πολιτισμού.
            Βγαίνοντας από το μουσείο υπάρχει ένα "τραινάκι", με το οποίο κάναμε μια πανέμορφη βόλτα μέσα από την πλάκα, το μοναστηράκι, έξω από την πλατεία Συντάγματος, κατεβαίνοντας την Μητροπόλεως  δίνοντας σε εμάς αλλά και στα παιδιά μας μια διαφορετική εικόνα για την Αθήνα. Σαν γονείς αισθανθήκαμε μεγάλη ικανοποίηση και χαρά όταν τα παιδιά μας ζήτησαν να ξαναπάμε στο μουσείο και να ξανακάνουμε αυτή τη βόλτα.
            Πολλές φορές πηγαίνουμε σε νέα μέρη ως τουρίστες, για αναψυχή, για διασκέδαση, για να αλλάξουμε εικόνες, καλό είναι πρώτα να περάσουμε όλοι μας μια μέρα στο μουσείο της Ακρόπολης, με όλα τα παρελκόμενα, χαλαρά και ήρεμα, σαν να ήρθαμε από μακρυά, σαν να ήρθαμε για μια μέρα και πρέπει να τα δούμε όλα, πάω στοίχημα πως δεν το έχετε κάνει. Αν ναι σίγουρα καταλάβατε τι εννοώ, αν όχι τότε τι περιμένετε μπείτε στο μετρό και φύγαμε.....
 

     

Ετικέτες , , ,

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα